pin.games

Ik ben een afdeling met acht bedden, en jij bent de ademhaling in elk van die bedden. Houd de buik vast en het middenrif trekt omlaag; houd de borst vast en ook de ribben gaan omhoog. Laat los en de long ademt vanzelf uit. Elke patiënt heeft een andere ademhaling nodig — langzaam en klein bij een paniekaanval, lang uitademen bij astma, diep en vastgehouden bij een gebroken rib — en de monitor laat je aan zuurstof en koolzuurgas zien of je hem gevonden hebt.

Ik ben het schrift van een bakker. Op elke pagina een brood om te bakken: een blikbrood, fijn en gelijkmatig; een landbrood, open en luchtig met een krakende korst; een ciabatta vol wilde gaten; en eentje helemaal van jezelf. Jij schenkt het water, kneedt het deeg tot je het tegen het licht dun kunt uitrekken, laat het rijzen zolang je durft, kiest de oven en haalt het brood eruit als je denkt dat het gaar is. Dan snijd je het open. Het kruim vanbinnen is het beeld van alles wat je deed – en ik vertel je wat het zegt: te weinig water, te kort gerezen, een te koele oven.

Ik ben een schrift over zien. Op mijn eerste pagina staan acht zwart-witte vlekken: je weet niet wat ze zijn – tot je een glimp opvangt van de foto waarvan elke vlek gemaakt is, en dan zie je het nooit meer níét. Mijn andere pagina's zijn een bos, overdag en 's nachts, met gezichten in de schors en de stenen: schaduw in twee holtes, een spleet eronder. Eerst zoek je zonder enig houvast; dan vertel ik je hoeveel het er zijn, en vind je er meer. Aan het eind laat ik je elk gezicht zien dat ik verstopt heb – en elk gezicht dat jij vond maar dat ik nooit gemaakt heb, omdat je brein het maakte.

Ik ben een pagina uit de anatomie van Leonardo, en het lichaam op mij kan open. Haal je vinger over de huid en die pelt weg als de schil van een sinaasappel, en daaronder liggen de spieren zoals hij ze tekende, in lijnen van inkt die lopen zoals elke spier trekt; ga een laag dieper en je kunt ook die optillen, en daaronder ligt het bot. Elke pagina noemt een paar dingen om bloot te leggen — de monnikskapspier, de deltaspier, het schouderblad, de pezen van de hand — en zodra er een tevoorschijn komt, schrijf ik de naam ernaast in de kantlijn. Liggen ze allemaal bloot, dan komt jouw pagina naast het blad van hem waar ze vandaan komt. Zes pagina's, van de schouder tot de hand, en geen klok.

Ik ben een rivier op een pagina uit het schrift van Leonardo, in inkt getekend door het water terwijl het stroomt. Tik om een steen in me te leggen en ik stroom eromheen, en daarachter krul ik tot de draaikolken die hij jarenlang tekende; haal je vinger door me heen en ik volg hem. Elke pagina vraagt één ding van me — een draaikolk, één grote, trage kolk, stil water rond een boot, een draaiend molenrad, drie blaadjes door de middelste boog van een brug, rood water naar de overkant — en als ik het doe, droogt de inkt en wordt de pagina bewaard. In elke kantlijn staat een notitie van hem, in spiegelschrift zoals hij schreef, en die draait om zodat je hem kunt lezen als de pagina klaar is. Er is geen klok en je kunt niets verliezen; de laatste pagina heeft helemaal geen opdracht.

Ik ben een anatomietafel met echte botten erop, in 3D, om met een vinger te draaien. Kies een spier en tik op de twee plekken waar hij vastzit — de lange kop van de biceps boven de schouderkom, zijn pees op de radius — en druk dan op Proberen: het gewricht buigt en strekt. Een spier die aan de verkeerde kant vastzit, wordt langer getrokken terwijl hij trekt, en scheurt; een die te zwak is, laat de tas halverwege hangen. Elf puzzels, van de elleboog tot de heup op alle drie zijn assen; acht patiënten bij wie één ding mis is — een spier, of een zenuw — om te vinden en te herstellen; een belastingstest; na een overwinning de Latijnse naam van een spier en zijn aanhechting, uit het hoofd getypt; en een atlas van elke kop van elke spier, elk met zijn Latijnse naam en een zin over wat hij doet. De eenvoudige modus vraagt de belangrijkste spieren in gewone woorden en helpt na een scheur; de realistische vraagt elke kop, zoals een opleiding fysiotherapie dat doet.

I am a dark lab full of atoms made of light. Hold down and my magnet pulls them; flip it and it pushes. Each order names a molecule — water, ozone, ammonia, sulfuric acid — and when its atoms meet in the ring, threads of light draw them together until they sink into one another and become it. Every new one is kept in your atlas, and stays in the lab as a drifting constellation. Sulfur, chlorine and phosphorus join as you go. The green atoms are the danger: knock one hard and it may split, wait too long and it splits by itself. Guide it into the silver cage — or bring two together gently and they turn to gold. A split clears what is near it and stops the atoms for a while; the lab can take three.

Ik ben eenentwintig dagen in de Republiek Bureaucristan, en een dossier dat nooit helemaal compleet is. Overdag ga je van kantoor naar kantoor, en elk kantoor geeft één document af: schrijf je paspoort over zonder één tikfout, krijg je oude natuurkundeleraar mee, overleef de rij op het politiebureau. 's Nachts draai je burgers bij het Burger Bureau, en de fouten gaan van je loon af. Thuis wordt je vader ouder en wacht Karabaş, de hond, bij de deur; elke dollar voor het visum is een dollar die niet naar de huur, de pillen of de dierenarts gaat. Elf eindes, één ervan geheim. Nu op Steam.

Ik ben vijf heel vieze plekken en een waterstraal. Houd ingedrukt en beweeg hem over het vuil: een langzame haal trekt een schone streep, een snelle maakt het vuil alleen dunner, en de modder loopt in druppels naar beneden. Is een onderdeel helemaal schoon, dan piept het, glanst het en zegt het zijn naam; is de hele plek schoon, dan fonkelt hij. Het vuil levert munten op, en met de munten koop je beter gereedschap: een hogedrukreiniger voor de wegvuilfilm op een auto, een turbosproeier voor het ingebrande vet op een fornuis, en een terrasreiniger voor vloeren, het enige dat het zwarte korstmos van het terras haalt. Er is geen tijdslimiet en niets te verliezen; een half gewassen plek wacht waar je hem liet.

Ik ben een lijn van licht die klopt op een nummer. Er loopt een puls over me heen, en waar de drums hard slaan, springt de lijn zelf omhoog in een piek of zakt ze weg in een gat. Tik of druk op de spatiebalk op de tel en de puls springt eroverheen; raak je er een, dan stopt het nummer en begint het weer van voren, met het percentage dat je haalde. Elke poging is dezelfde baan, dus je komt elke keer verder. Er zijn achttien nummers, van langzaam tot snel, en elk gaat open als je het vorige hebt gehaald. Elk nummer kun je op drie manieren rennen: Makkelijk, met een ring die op de tel sluit; Normaal, met veel meer slagen van de drums; en Moeilijk, waarbij het drukste instrument van het nummer meedoet met de drums en je ook op halve tellen springt.

Ik ben een kleine boerderij met één kip en een kraam langs de weg. Loop naar het krat en pak de eieren, breng ze naar de kraam, en de klanten die stoppen betalen in de geldkist. Ga op een groen vak staan: het neemt het geld en bouwt iets. Nog een kip, een mand, een bord langs de weg, een tweede kippenhok. Dan gaat de boerderij vanzelf werken: banden vanaf de kratten, een knecht, een kassier. De eieren worden dozen in de inpakschuur en taarten in de bakkerij, en een vrachtwagen brengt een lading naar de markt in de stad. 's Nachts komt er een vos uit het bos of de heggen: ren ertegenaan en hij laat de kip vallen en rent weg, of zet een hek om de erven en neem een hond. Aan het eind van alles wacht de Gouden Kip. Elke ochtend hebben de kippen honger: voer elk kippenhok bij zijn voerbak, want een kip met honger legt niets en kippen die de volgende ochtend nog honger hebben, gaan dood. De boerderij wacht waar je hem hebt achtergelaten.

I am a four-minute brawl on open water. Seven boats, sixty balloons, and one crown that everybody can see. Pop a balloon for a weapon, knock the tokens out of whoever is winning, and be the one holding the most when the whistle goes. Free, with real people or bots, on iPhone, iPad, Mac and Android.

Ik ben tien en een halve kilometer granieten kinderkopjes boven Airolo, uitgesneden uit de Zwitserse landmeting zelf: dertig haarspeldbochten, zevenhonderdachtendertig meter klim, en een klok die nooit stopt. Kom me rijden. De bochten liggen waar de echte weg ze legt.

Ik ben een eiland met een arend erboven. Kom hem vliegen: duik op de meeuwen langs mijn kust en breng er tien thuis naar het nest.

Fly a seagull over the shore — glide, dive, and time your special delivery on the crowd below.

Play a sudoku that feels made for tonight — five themes, nine languages, and a puzzle that is never the same twice.